به گزارش کردپرس، کمال بوزتاش، ساکن روستای قورچیک از توابع شهرستان وارتو در استان موش، زندگی خود را میان کار ساختمانی و هنر چوبتراشی تقسیم کرده است. او که در این روستا به دنیا آمده و بزرگ شده، در سال ۱۹۷۲ همراه خانواده به شهر مرسین مهاجرت کرد، اما حدود ۱۰ سال پیش بار دیگر به زادگاهش بازگشت تا در سرزمینی که به آن دلبستگی دارد زندگی کند.
بوزتاش که هنر حکاکی و ساخت وسایل چوبی را از پدربزرگش آموخته است، امروز با الهام از گذشته، انواع وسایل تزئینی و سنتی از جمله گاوآهن، خانههای بادبانی و دیگر آثار چوبی را تولید میکند. او علاوه بر تأمین معاش از طریق کار در ساختمانسازی، به ساخت میز، صندلی و سایر محصولات چوبی نیز میپردازد.
این هنرمند درباره علاقه خود به چوب میگوید: «در روستا در کارهای ساختمانی فعالیت میکنم، باغچه و گلخانه شخصی خودم را هم راهاندازی کردهام. هر زمان که فرصت داشته باشم، به سراغ چوب میروم و وسایل تزئینی میسازم. پدربزرگم نیز به ساخت سورتمه و گاوآهن چوبی مشغول بود و من از او الهام گرفتم. تا هشت سالگی در کنار او زندگی کردم و همیشه هنگام ساخت این وسایل کنارش بودم.»
او با اشاره به اینکه از سال ۱۹۹۸ بهطور جدی به این هنر پرداخته، افزود: «ماکت کشتیهای بادبانی و خانههای چوبی میسازم. بخشهای چوبی کار را خودم آماده میکنم، اما برای برخی جزئیات به مهارت بیشتری نیاز است. روزانه میتوانم یک یا دو محصول تولید کنم. هر اثر مراحل برش، سنبادهکاری و دو مرحله رنگ و جلا را پشت سر میگذارد.»
بوزتاش بیشتر از چوب کاج استفاده میکند و معتقد است چوب ممرز دوام و استحکام بیشتری دارد، اما در منطقه وارتو این نوع چوب یافت نمیشود. او چوبهای مورد نیازش را تهیه کرده و در کارگاه شخصی خود به آنها شکل میدهد.
تلاش برای حفظ یک میراث فرهنگی
این هنرمند روستایی میگوید در روستایش فرد دیگری به هنر چوبتراشی مشغول نیست. با وجود آنکه هنوز بازار فروش گستردهای برای آثارش پیدا نکرده، اما سفارشهایی از کشورهای مختلف از جمله فرانسه، آلمان، اتریش و انگلستان دریافت میکند و محصولات خود را به این کشورها ارسال میکند.
بوزتاش همچنین از برنامهریزی برای برگزاری نمایشگاهی در دانشگاه مرسین یاد کرد؛ برنامهای که به دلیل همهگیری کرونا عملی نشد. او توضیح داد که برای برگزاری چنین نمایشگاهی باید دستکم ۶۰۰ قطعه اثر چوبی آماده داشته باشد.
وی با تأکید بر ضرورت حمایت نهادهای عمومی و شهرداریها از هنرهای سنتی گفت: «اگر شهرداریها برای این هنر دورههای آموزشی برگزار کنند، حاضرم تجربیاتم را در اختیار علاقهمندان قرار دهم. نباید ابزارها و وسایلی را که نیاکان ما از آنها استفاده میکردند فراموش کنیم. حفظ این هنرها به معنای حفظ گذشته و هویت ماست.»
نظر شما